Kalahari sonsak

Daar is min dinge vir my so mooi soos ’n Kalahari sonsondergang … en ek het al BAIE sonsondergange in my lewe gesien. As veldgids was dit ’n daaglikse gebeurtenis. Ry tot jy sien daar is so halfuur oor, dan soek jy ’n mooi ‘spot’, stel die tafeltjie op en maak seker elke gas het ’n drankie terwyl julle toekyk hoe die son nog ’n dag groet.

Niks kan egter die gevoel by my wek wat die Kalahari in my wek nie.

Sag speel die wind deur die wuiwende gras

Die reuk van skoon aarde en vars lug prikkel jou neus

Die koer van ’n duif of die mê van ’n lam in die agtergrond

Jy hoor die wind, jy voel sy arms sag om jou vou

En stadig, grasieus, sak die son nader aan die horison

Rooi kleur die lug, rosig oranje die rand van ’n wolk of skitter silwer op ’n stoflose dag

Die wind raak stil, die duif hou op koer

Vasgevang in tyd, hang die son ’n oomblik bewegingloos …

voor dit skielik wegsink en knip jy jou oë is dit skielik net nie meer daar

Vrede kom vind rusplek in jou siel

Waar anders kan ’n dag so perfek afsluit

 

Advertisements

Jan Tuisbly se karretjie

“Kom ons gaan gou vir ’n naweek Gobabeb toe.” Twee sekondes later. “Hmm. Miskien ry ons eerder met Jan Tuisbly se karretjie soos brandstofpryse nou styg.”

“Dalk moet ons ’n vliegtuigie aanskaf? Die kostes gaan wraggies binnekort dieselfde wees oor lang afstand.”

“Dink net hoe vinnig gaan ons dan op die plaas kom! Dis sommer tjop-tjop, dan is ons daar. As ons twee ure korter kan vlieg as die vyf en ’n half ure se ry, dan is dit mos ’n ekstra bonus.”

vw-car-up-on-blocks-AR6J1R
Met trots geborg deur Google images

“Absoluut!”

So sit en dagdroom ek en my kleinsus terwyl ons oorweeg wat om met ons af-naweke te doen. Ons wil bietjie uit die stad kom, maar liewe aarde, die plekke waarheen ons die graagste wil gaan, sal ons tans ’n arm en ’n been kos. Om dan nie eens te praat van die Desember vakansie wat voorlê nie.

Nee wat, Jan Tuisbly se karretjie gaan dit wees ná volgende naweek se trippie af plaas toe. Dalk bring aanstaande jaar nuwe hoop en geld wat aan bome groei.   😀

“LOL! We wish.”

Lugleegte

Wat doen jy wanneer daar net blank space in jou kop is?

Ek bevind my op ’n vreemde plek. Ek is nie presies seker wat aangaan nie. Mis ek net my man? Het die realiteit van ons lewensverandering begin insink? Skop my gemaklikheid-sone reguleerder in? Kort ek dalk net ’n ordentlike vakansie? Is die lang wag om te hoor of nog ’n manuskrip goedgekeur is die ding wat my skrywe stuit? Continue reading Lugleegte

Wanneer die eerste reën val

Tikke-tikke-tak tikke-rikke-tak

val die reën op die dak

Daar is ’n lied in my hart

as ek dink aan die boere se smart

Die jaar was droog

hulle staan met ’n traan in die oog

Seëninge soos silwer val uit die lug

om weer regop te trek die rug

Vol loop die gemoed

vir eers gaan dit nou weer goed

 

 

Daar is niks wat my hart so laat swel soos die klank van reën wat neersyg oor ’n dorstige aarde.

Die jaar was lank, die reën was min en in heelwat gemoedere is ’n smeekgebed.

Die eerste goeie reën so vroeg in die najaar laat ons hoop, mag ons Skepper hierdie seisoen ons gebede verhoor en sy seën oor ons kom giet.

 

Proeseltjie: Vir ‘n oomblik vir altyd – Ciska Olivier

Hy kom sit weer op die rand van die bed en sy duim vee liggies oor haar voet. “Ek moet om verskoning vra dat ek jou omgeloop het. Tog is ek nie jammer ek het in jou vasgeloop nie.” Hy glimlag skeef en kyk deur sy wimpers na haar.

As sy gedink het hy kan nie aantrekliker wees nie, het sy haar gruwelik misgis. Dit is asof die aarde stadig tot stilstand kom, maar haar hart nuwe hoogtes bereik.

“Dis nie aldag dat ’n man hom in so ’n oulike rooikop vasloop nie,” fluister hy hard en leun sameswerend nader.

Haar mond val verbaas oop en sy knip haar oë. Het sy reg gehoor?

Hy skuif nog nader en sy voel hoe haar keel toetrek toe sy heup teen hare druk. Sy oë het verdonker en het nou ’n swaar uitdrukking. Dit lok haar soos ’n mot na ’n vlam. Continue reading Proeseltjie: Vir ‘n oomblik vir altyd – Ciska Olivier

Vir ‘n oomblik vir altyd

VIR ’N OOMBLIK VIR ALTYD is die eerste boek in die Hartebrekers reeks, maar aangesien ek dit reggekry het om die manuskrip te lank te maak, met ’n volle 10’000 woorde, moes ek dit verkort … Geen maklike taak nie, want as skrywer voel jy dat elke toneel in die storie hoort. Tog, na enkele weke se geswoeg en sweet oor wat om te verwyder, was die manuskrip weereens afgehandel en kon die proses om dit te druk voortgaan. Dit is dan ook hoe dit gekom het dat KRUMMELPAP IN PARYS eerste uitgegee is. Die beste gedeelte. VIR ’N OOMBLIK VIR ALTYD het kort op sy hakke gevolg.

Nou kyk, ek is ’n lang vrou. Soos in regtig lank. 1,88 m hoog. Om dus ’n romanse te skryf vir ’n klein meisie, ’n regtige klein meisie (vir my) op 1,50 m was ’n nuwe ondervinding. Ek moes immers ‘ondersoek’ hoe so klein persoon die wêreld beleef. Interessant genoeg is dit baie dieselfde soos ek, behalwe dat alles die teenoorgestelde is. Continue reading Vir ‘n oomblik vir altyd

Proeseltjie: Krummelpap in Parys – Ciska Olivier

Hy vat haar hand en kyk na die verskeie krulle, draaie en patrone van die armband. “Dit is mooi.”

“Dankie.” Sy trek haar hand terug, maar kan die trots wat in haar opstu nie onderdruk nie. “Die oorbelle is hul pasmaats, maar nie die halssnoer nie. Noem my maar obsessief, maar die meeste van my eie juwele het ek self gemaak. Dit is net geskenke soos hierdie wat nie my eie werk is nie.”

Sy oë vonkel toe hy glimlag. Continue reading Proeseltjie: Krummelpap in Parys – Ciska Olivier

Wanneer jou muse afwesig is

Ek het gewoond geraak. Baie gewoond. Is ek dalk bederf? Absoluut. Dit is ongelooflik hoe afhanklik jy eintlik van iemand kan raak. O, ek is nog baie onafhanklik, maar ek is ook geweldig afhanklik van my man. Ek is afhanklik van sy liefde. Sy bystand. Sy aanmoediging. Selfs net sy nabyheid … veral sy nabyheid.

Twee maande gelede het ’n groot verandering in ons lewens gekom. Continue reading Wanneer jou muse afwesig is

Krummelpap in Parys

Na ek VIR ’N OOMBLIK, VIR ALTYD klaar geskryf het (wat eintlik die eerste boek in die Hartebreker reeks is – Verskyn Oktober 2018), het ek gedink dat dit dalk tyd is vir Christelle om haar rieme bietjie styf te loop. Ek was reeds mal oor haar lewenslustige geaardheid en selfversekerde houding, so om haar aan iemand voor te stel op wie sy kan verlief raak – iemand wat heeltemal ongepas is – maar wat nie sommer voor haar skoonheid en flirty geaardheid gaan swig nie, was ’n besonderse ervaring.

Christelle hou daarvan om in mense se lewens in te meng en dink dikwels sy weet van beter. Sy is ’n selfversekerde vrou wat weet wat sy uit die lewe verlang en wat sy wil bereik, maar sy is tog ook opreg vrou diep in haar hart met dieselfde hoop en drome as elke een van ons. In die regte man se arms, sal sy floreer en hy sal die gelukkigste man op aarde wees. Continue reading Krummelpap in Parys

Tyd

Tyd het hierdie vreemde manier. Dit het die gawe om op jou af te sluip en dan voor jy jou kom kry, het dit soos ’n kind wat wil stout wees verby jou geglip. Meesal ongesiens en voor jy jou oë uitvee is die tyd verby. Tyd vir dink. Tyd vir skryf. Tyd vir beplan. Tyd vir werk. Tyd vir pret.

“Waar gaan die tyd dan heen?!” wil jy geskok weet.

Dis die misterie van tyd. Jy dink nog jy het tyd en dan het jy dit nie meer nie. Die dat daar soveel navorsing en stories gemaak word rondom tyd. Die teorie van tyd. Tydreise. Tydgleuwe en wat nog als. Continue reading Tyd

Veranderende wêreld

20180807_085706Dit voel of ek by ’n troue is met die Jakaranda bome se blaartjies wat soos confetti om my warrel in die Augustus wind. Hierdie jaar voel dit egter baie anders hier aan die begin van die laaste maand van winter. Die Augustus winde is hierdie jaar presies op tyd, maar dis ook asof lente reeds in die lug is. ’n Vreemde, maar ook steurende, gedagte. Augustus moet nog bibberend koud wees, maar nou begin plante alreeds blom en stoot hulle al nuwe lote uit. Dit terwyl ander nog hul blare verloor. Continue reading Veranderende wêreld

Talente

Waar kry ons ons talente vandaan?

Dusk till Dawn Art Exhibition (2)
Firefly glow under normal light by Annie Olivier

Hierdie is nie ’n gesprek wat ek nog net een of twee keer by betrokke was nie, maar met my sussie se fluorescence landskap-reeks uitstalling genaamd ‘Dusk till Dawn’ waarby ek self weer ademloos gelaat is, het die vraag weer sy draai kom maak. Nou kyk, ek weet dat my ma mooi kan teken en ek weet my Ouma het bietjie met woorde gespeel, so dit het as vanselfsprekend gekom dat ons die talent mos geërf het. Continue reading Talente

Waagmoed … of malligheid?

Spring van ‘n krans af, uit ‘n vliegtuig, van ‘n brug af …

glass-bridge-zhangjiajie-national-forest-park-tianmen-mountain-hunan-china-fb__700-png
Coiling Dragon Cliff skywalk deur boredpanda

“Nee dankie, ek het my lewe lief,” was altyd my antwoord. Wie spring dan ook uit ‘n vliegtuig wat niks makeer nie? Wel, ek het reeds van ‘n krans afgespring en ek kan nog nie glo ek het ingestem om uit ‘n vliegtuig – wat hopelik niks makeer nie – te gaan spring nie. Ek hou egter voet by stuk, ek sal nie bungee nie. Val kop eerste aarde toe? Aikôna!

Zhangjiajie-Grand-Canyon-Glass-Bridge-lead-1020x610
Zhangjiajie Glass Bridge – Google images

Niks kom egter by die gekkigheid van op glas oor niks, let wel, niks, nada, boggerol! loop nie. Continue reading Waagmoed … of malligheid?

In ‘n glaskas

Meeste van ons ken iemand of het dalk self ’n glaskas waarin ons daardie spesiale stel breekgoed bêre of waarin ons ‘herinneringe’ gestoor word. Hier en daar sal jy nog ’n fondant oorgetrekte vrugte troukoek met sy fyn blommewerk sien. Soms net die uitnodigings na troues. Die dankie sê geskenkies. Dan is daar die glas beeldjies of gesnyde blomvase. Selfs versamelstukke. Continue reading In ‘n glaskas

‘Crossroads’

Elke nou en dan kom elkeen van ons by ’n kruispad te staan en moet ons besluit watter kant toe. Dikwels kan ons net reguit aanhou, maar daar is die T-aansluitings wat ongetwyfeld gaan opduik. Om ’n besluit te neem wat jou of iemand anders se lewe gaan verander of soms selfs teen jou persoonlikheid inspreek, is nie altyd maklik nie … en tog is dit noodsaaklik. Soms neem jy daardie meer waaghalsige afdraai en is die ervaring bevrydend. Ander kere wens jy dat jy die veiliger roete, die meer bekende roete gevolg het.

So leer ons en so groei ons. Wie is dan nou ook op diIMGP1608e aarde om ‘veilig’ te lewe. ’n Interessante woord in vandag se lewe en tog ook ’n noodsaaklike een. Wie nie waag nie, sal nie wen nie. So is dit met elke keuse en soms lei albei paaie na dieselfde uiteinde. Dit is wat ons daaruit leer wat ons volgende roete gaan bepaal.

O, Troukoek!

DSC_0873

“Mensig, maar troukoek is duur,” was my woorde so vier jaar gelede. Die eindproduk was egter elke rand werd en ons het dit met ’n breë glimlag betaal.

‘n Vriendin het hierdie jaar Januarie dieselfde gesê en met hul begroting bietjie knap, het ek aangebied om die koek te bak en dit boonop as trougeskenk te doen. Ek is immers nie te sleg met bak nie en geniet ‘n uitdaging. Hoeveel moeite kan dit dan nou wees? Continue reading O, Troukoek!

Stukkies hemel

DSC_0019Ek is laf oor blomme. Gesnyde blomme uit ‘n blomwinkel is oukei, maar my liefde lê eintlik by blomplante. Of dit in die tuin is of in die veld. Veral in die veld. Bring vir my arms vol wildeblomme en jy maak my gelukkiger as die versigtig gekweekte blomme van ’n winkel. ‘n Blom aan ‘n plant is nou maar eenmaal my ondergang. Daarom dat ons tuin by die werk vir my ‘n lushof is. Veral nou met ongekende oorvloed wat net buite my kantoordeur ontstaan het met die laat reëns. My hart warm word wanneer die plante wat my man vir ons groei begin blom – veral wanneer hy spesiaal vir my blommetjies plant. (Salige sug …) Continue reading Stukkies hemel

Sout van die aarde

DSC_0030

Wanneer jy op ‘n skaapplaas grootword is roofdiere die vyand … veral rooijakkalse. By die see is dit egter ‘n heel ander saak wanneer die strandlopers ewe rustig langs jou bakkie verby kom draf terwyl jy vir ’n vissie wag om jou aas op te tel. Teen hierdie dorre kusgebied langs moet ’n roofdier baklei om oorlewing. Hier is sy kos enkele muise, jong robbe wat uitspoel en so nou en dan die visserman wat vir hom ’n paar sardyne gooi. Dit was vir ons ongelooflik besonders dat hierdie aartsvyand van ’n boer so mak soos ’n rondloper hond kan raak wanneer daar ’n kans op ’n gratis kossie is … Maar oor een ding is ons eens. Hy moet net daar by dDSC_0037ie see agterbly. Continue reading Sout van die aarde

‘n Vrou moet handig kan wees

Ek het my vermoë om verskeie onderhoudtake te kan verrig altyd as vanselfsprekend aanvaar. Ek weet waar om die fout te gaan soek wanneer die krag skielik afgaan. Ek weet hoe om ’n tang, skroewedraaier en boor te gebruik.  Ek hoor wanneer iets nie reg is aan my bakkie nie en ek weet hoe om ’n pap wiel om te ruil. Baie van hierdie dinge het ek as plaaskind leer doen en heelwat meer daarvan terwyl ek as veldgids en gasteplaas bestuurder gewerk het. Daar is min meisies wat weet hoe om ’n skaap te vang en om te dop. Hoe om bo-op ’n perd te bly wanneer die stiebeuel breek terwyl jy tent pegging doen of met ’n .375 H&H kan skiet. Ek moes al ’n pap band omruil terwyl leeus in my omgewing beweeg en al tien gaste op die bakkie moes bly. ’n Meer gevaarlike situasie kan daar nie sommer wees nie – en nie as gevolg van die leeus nie maar a.g.v ’n bakkie vol toeriste VS ’n highlift jack. Continue reading ‘n Vrou moet handig kan wees