Dankbaarheid

Dit is lekker om myself weer te vind en terselfdertyd ook weer my man te vind. Want ja, oor die afgelope paar jaar het ons so bietjie voeling met mekaar verloor. Om stresvolle situasies te hanteer neem baie uit jou. Om te sien hoe die ekonomie jou werk van jou ontneem, roer aan jou. Om saam te werk is geen grappies nie. Veral nie wanneer beide van julle weet waarvan julle praat en verskillende ondervindings opgebou het nie. Om nie te weet wat die toekoms inhou nie, ontmoedig jou.

Maar vandag, ten spyte van die kommer en onsekerheid wat die toekoms vir ons inhou, lag ons weer. Ons doen prettige dinge saam. Ons beplan saam en geniet dit. Ons het weer tyd vir mekaar en gee nie om om iets saam te doen nie, want ons doen dit nou vir onsself.

Ek het dit gemis. Mens besef nie wat jy gehad het tot jy dit nie meer het nie. Dit is so waar. Die wonder is dat jy dit dikwels weer kan terugkry. Jy moet net bereid wees om dit na te jaag. Te besluit dat jy nie sal opgee op jou geluk nie. Mekaar weer vind, daar waar julle altyd vreugde saam gevind het.

Ek is gelukkig vandag. Sielsgelukkig. En ek sê dankie.20200229_193639

Vreemde draaie

Die lewe het die vermoë om vreemde draaie met ’n mens te loop. Ek is seker almal op aarde voel op hierdie oomblik of hulle in een of ander vorm van ’n weghol-trein, tollende rondomtalie of skuitjie in ’n groeiende onstuimige see is. Nie een van ons wil werklik aan ’n ander se probleem dink terwyl ons nou so vasgevang is in ons eie probleme nie. Sommige wonder, wanneer kan ek eendag weer werk toe gaan. Ander, waar gaan ons volgende bord kos vandaan kom. Ander neem van die situasie misbruik en buit mense op die slinksste maniere uit om hulle van hul ‘hard earned income’ te ontneem.

Ekself weet werklik nie meer wat om te dink of hoe hierdie situasie hom gaan uitspeel nie. Om baie eerlik te wees Continue reading Vreemde draaie

Droomreis in ‘n tyd van Covid-19

Dis ’n vreemde gevoel. Skaars twee maande gelede was ons op die drumpel van ons opkomende verlof. Opgewonde het ons uitgesien na ons vakansie en kon ons nie uitgepraat raak oor wat ons alles gaan sien en beleef nie.

Die nuwe Coronavirus wat in China uitgebreek het en stadig na omliggende lande begin versprei het, het nie ons geesdrif gekelder nie. Met die WHO se skakel boaan my internet soeklys om ons konstant op hoogte van die situasie te hou, het ons op die vliegtuig geklim na Frankryk.

Wat ’n ongelooflike tyd Continue reading Droomreis in ‘n tyd van Covid-19

Wandelpaaie

Die paaie wat ons loop kronkel soms baie. Dit neem ons oor berge en ander kere deur diep riviere. Wanneer jy deur grasgroen of blomryke velde stap, is dit maklik. Vergeet ons van die berg agter ons.

Ek hou van stap. Dit help om my kop skoon te maak. Soms help stap alleen nie. Is my kop te besig en hardloop my gedagtes soos mal varkies die wêreld vol rond. Sulke tye gaan sit ek op ’n verskuilde hoekie waar ek die wêreld om my rustig kan bespied tot al die dwalende gedagtes klaar gedwaal het en terugkom na my toe. Dikwels meer rustig en soms selfs met ’n nuwe idee van watter rigting om in te slaan.

Daar in die stilte van die oggend met die voëls wat om jou roep, die goggas en miere aan jou voete, besig om hul dagtaak te vermag vind jy soms die rustigheid waarna jy smag. Jy raak rustig. Jy dink oor baie dinge. Jy konsentreer op jou asemhaling, jou lyf en wat jy voel. Jy dink aan alles wat jou rondjaag en een vir een pak jy hulle terug in hul kassies. Sorteer jy die verwarring uit.

Ons stap almal op ons eie wandelpad. Ons paaie kruis met baie ander wandelaars en soms kruis dit juis met iemand sin wat jou laat voel dit is oukei om te voel soos jy voel. Dit is oukei as jy nie kan sien waar hierdie pad vandag, môre of volgende week gaan uitkom nie. Die belangrikste is dat jy aanhou stap. Gun jouself die ruskanse. Gee jou gedagtes soms vrye teuels om soos wilde perde deur die veld te storm. Sodra jy die wa deur die drif moet trek, kom val daardie einste wilde perde dalk net in lyn.

So hier is op vandag. Carpe diem.

Wanneer die lang wag verby is

en die vakansie werklikheid word …

Vandat Christelle in 2018 haar voete op Franse bodem bevind het in Krummelpap in Parys, beloof ek myself al dat ek self ook eendag die roetes wat sy gestap gaan aandurf. Daardie droom word uiteindelik werklikheid.

So lank as wat ek kan onthou, nee wag, so vroeg as toe ek my eerste Ena Murray boeke gelees het, droom ek al van ’n reis na Europa. Die kastele en geheime bouvalle het my destyds al gefassineer. Mettertyd het die belangstelling gegroei. Die geskiedenis. Die kultuur. Die andersheid van wat ons hier in Afrika ken. Dit alles het my gelok. En toe Nataniel met Edik van Nantes verskyn, toe is nie net ek nie, maar ook my man vasgevang. Daardie reis het ’n vaste voorneme geword.

In 2019 begin ons wonder waarheen gaan ons met ons volgende verlof … my antwoord: “Frankryk. En terwyl ons daar is, hoekom nie Italië ook nie? Dis waar Jana van Haar hartsbegeerte en meer haar immers in ’n fontein bevind het.”

Beplanning en die gewag het begin en die naels kou na die dag wat ons vir ons Visas moet aansoek doen en hier is ons op die drumpel. Visas in die een hand, vlugkaartjies in die ander en ons rugsakke gereed om gepak te word. Krummelpap in Parys en Haar hartsbegeerte en meer lê gereed. Die dames is gereed om weer Europa te besoek. Hierdie keer vir ’n werklike besoek.

🙂

“Spa? Dis net vir vroumense.”

Dit is dikwels die terugvoer wanneer jy ’n man saamnooi vir ’n pamperlang sessie. Wel, my man kan anders oortuig. Alhoewel hy nie sommer net sal ingee nie, want, soos die opskrif sê: “Dis mos net vir vroumense,” kan ek jou dit sê: wanneer daai salige glimlag aan sy mondhoeke hak en hy erken hoe lekker dit is om so bederf te word en die stres uit hom te voel vloei onder die kundige hande wat jou spiere uitvryf – iets wat jy nie geleer het hoe om so goed toe te pas nie … dan word daar ’n baie teenoorgestelde deuntjie gesing.

Hierdie realisasie het so ses of sewe jaar gelede begin. Ek het ’n geskenkbewys ontvang vir ’n rugmasering, maar wou graag hierdie keer die dag met iemand deel en ’n kuiersessie daarvan maak. My man – toe nog net my kêrel – het gesê dis darem ’n lekker bederf. Pieng! Hoekom vat ek hom nie saam nie? Hmpf! Hy was nie oortuig nie en het daardie einste opskrifwoorde geuiter. Ek? Ek was vasbeslote. Dit was tyd dat ’n man ook bietjie bederf kan word en besef dit is nie net vir ons skoner geslag beskore nie.

Ses, sewe jaar later met ’n hele paar van sy vingers afgetik in hierdie bederf, geniet hy dit nog steeds wanneer ek so afsprakie reël en hom saam inreken – Al spot hy nog dat dit nie vir ’n geharde man bedoel is nie. Feit bly staan. Dit is lekker om bederf te word, al is dit soms deur iets anders te doen as die gewone wat jyself kan bied. Dis immers ’n kans vir al daardie stres om weggewerk te word. Kans om saam te ontspan en gepamperlang te word. Veral wanneer jy as paartjie saam kan ontspan met ’n pressure point foot massage, gevolg deur ’n upperbody en head massage, ’n kelkie rooibos mengeldrankie, sjokolade en na ’n helende stoomsessie in ’n jacuzzi kan ontspan.

Watter man sal dan nie sy vrou na hierdie bederf wil volg nie.  😉

 

Wanneer dit voel of die jaar te lank raak

Dis November. Nog net 53 slapies en hierdie jaar is ook verby. Waarna kyk jy terug? Wat het hierdie jaar vir jou die moeite werd gemaak?

November. Die tyd van die jaar waar niemand meer lus het nie. Jy is moeg, afgerem, gejaagd. Jy kan nie wag dat dit net verby kom nie. Tog, dit voel ook of die jaar te vinnig ten einde spoed. Daar was so baie wat jy hierdie jaar nog wou doen.

Wat jou situasie ook al mag wees. Waardeer hierdie tyd. Bly rustig. Onthou die goeie van die jaar en sien uit na die Feesgety wat voorlê. Dink voor jy doen. Hou kalm daardie gedagtes.

Sommiges van ons is af, sommiges van ons werk. Hoe dit ook mag sy, maak seker jy sluit 2019 met ’n hoë noot af.

Positiwiteit – ‘n Keuse

Daar is baie interessante artikels oor positiwiteit en hoe om ’n positiewe uitkyk te kweek. ’n Interessante een wat ek toevallig ontdek het was hierdie een en dit was ’n goeie herinnering dat ons vir ons eie geluk en gemoedstoestand verantwoordelik is:

Artikel: wees positief in gesindheid & denke

Ek het dit heel toevallig ontdek omdat ek skielik Maandagoggend nie kon onthou hoe om die woord ‘positiwiteit’ te skryf nie. Jip. Continue reading Positiwiteit – ‘n Keuse

Hartebrekers Kortverhaal: In ´n oogwink

Het jy al die Hartebreker reeks gelees? Hier is ´n kortverhaal wat by hierdie groepie mense inskakel. WAARSKUWING: Ek hoop jy het EK VERTROU JOU & HAAR HARTSBEGEERTE EN MEER klaar gelees, voor jy hierdie een lees. 😉

Geniet IN ´N OOGWINK Continue reading Hartebrekers Kortverhaal: In ´n oogwink

Vertroue … of die gebrek daaraan

Daar is min dinge wat mens so diep sny soos om heeltyd en konstant teleurgestel te word. Wanneer jy iemand is wat maklik vertrou, maklik geheg raak, maklik iemand glo, dan is die trefslag soveel erger wanneer jy besef hoe min jy in ag geneem word. Wat maak so persoon met konstante afjakke? Konstante afbreking? Konstante teleurstelling? Jy raak hard. Jy raak ongenaakbaar. Jy raak die persoon wat nie omgee hoe ander voel en wat gebeur nie …. Maar nie altyd nie.

Blykbaar nie ek nie. Ten spyte van hoeveel keer ek al in my lewe ontnugter is, ek wil aanhou glo in die goedheid van mense. Hul kapasiteit om te verbeter. Hul kapasiteit om bo hul probleme, onsekerhede, onredelike verwagtinge uit te styg.

Gullible. Dis wat ek al genoem is. En weet jy, ja ek is dikwels, maar tog leer ek ook. Ek het al ’n stuk van my menswees verloor omdat ek te veel vertroue in my medemens geplaas het. Te veel verwag het. Te veel bly vaskyk het in wat ek wou glo die ‘waarheid’ rondom hulle is. En weet jy. Dit is oukei. Dit is wie ek is en dit is wat God van my verwag om te wees. Gee nooit moed op nie. Gee nooit om jou medemens op nie. Gee nooit teenoor jouself op nie. Bly lief en bly deel daardie liefde uit.

So staan op. Stof af daardie stof en durf die pad weer aan, want dit maak nie saak hoeveel keer jy val terwyl jy die berg klim nie, solank jy die bo-punt uiteindelik bereik en nog steeds kan glo, dan weet jy dat jy die regte ding gedoen het en regverdig was. Teenoor ander en teenoor jouself.

Haar hartsbegeerte en meer

Ek is ’n groot CSI entoesias. Hetsy dit CSI Miami, NY, Las Vegas, NCIS of Air crash investigations is. Ek hou daarvan om probleme op te los en antwoorde te vind vir dinge wat ek nie verstaan nie. Die manier hoe mense dink en wat maak dat hulle doen wat hulle doen. Hierdie is dinge wat my aan die dink sit. Gee egter vir my ’n speurverhaal … Wel. Dit gaan nie so sterk af nie. Ek dink daar is ’n mate van vryheid daarin om nie jou brein te veel in te span nie en ’n boek het die vermoë om jou brein oortyd te laat werk. Boonop kan ek nie ’n boek neersit as ek eers begin het nie.

Dus, die tv reekse pas my goed en as ek skryf, dan hou ek van die meer romantiese sy van dinge. Dis immers waar my groot liefde lê. By die LIEFDE.

Hoe dan nou anders as om die twee te kombineer? Wat kan groter onsekerheid by my heldin bring as om ’n man te ontmoet vir wie sy wil vertel wie sy is maar sy kan nie, want hy is ’n werknemer van die plek wat sy ondersoek. Wat kan nog groter innerlike konflik veroorsaak as ’n vrou wat nie weer iets vir enige man wil voel nie en dit juis as ’n skild gebruik. Teen haarself.

En dan kom die held wat hom nie laat afsit deur die heldin se hardekwasgeid nie. ’n Man wat self sy eie duiwels het, maar wat tog nie bang is vir lewe nie. Vir voel nie. Of hy gaan commit, dit is natuurlik ’n heel ander vraag. Dieselfde vraag wat die heldin heeltyd op haar pasoppens hou.

So hoegemaak met twee mense wat glad nie dink ’n happily forever after is hulle beskore nie?

Begeerte. Vuurwerke vanaf die eerste ontmoeting. Kyke wat ’n vertrek aan die brand sal steek. ’n Mag sterker as hulself wat hulle konstant na mekaar toe aantrek, no matter what.

Gooi in ’n jong man wat dink hy is slimmer as ander en die heldin boonop in haar eie ondersoek betrek, tot hy oornag verdwyn en jy het ’n baie bekommerde vrou wat iemand moet vertrou. Al is dit die laaste man wat sy ooit sou wou betrek.

(Op hierdie punt moet ek sê: LET WEL, Ek vertrou jou en Haar hartsbegeerte en meer loop hand aan hand en jy lees presies wat van Gert geword het in Ek vertrou jou, so as jy kan, lees Haar hartsbegeerte en meer eerste. 🙂 )

En ta-da! Die storie het homself begin skryf. Want niks kan iets keer wat bedoel is om te wees nie. Geen gebrokenheid, geen reëls, geen geheime en geen afstand nie. Wat moet wees, sal wees. En dit was.

Ek hoop jy geniet hierdie storie net soveel soos ek dit geniet het om dit vir jou te skryf.

Ek vertrou jou

So waar het dit begin? Letterlik by ’n motorfiets. So ’n groot swart gevaar met ’n brullende enjin wat my skoon hiebiejiebies gegee het. En ek het maar net langs hom gestaan. Tog het ek ’n vreeslike sagte plek vir groot brullende enjins. Hetsy bakkie of motorfiets.

En dan my liefde vir donderstorms. Een spesifieke, baie memorable een. Een wat selfs vir my bang gemaak het soos dit die aarde geskud het. Een wat my laat wonder het wat ek sal maak as ek in die middel van die nag wakker word en besef my bed dryf, want die rivier het afgekom en my kamer is net-net op die hoogwatermerk van die gronddam voor die oord.

Volgende was dit natuurlik ’n vrou wat in ’n tipe liefdesdriehoek vasgevang is en dat sy spoke in haar verlede het. Tog kyk sy altyd vorentoe. Is sy altyd positief. Soek sy altyd die goeie in mense. Maar daardie spoke in haar verlede kom onverwags weer na vore deur die assosiasie met een spesifieke man. ’n Man met ’n donker verlede van sy eie. ’n Man wat hard gemaak is deur die lewe en sy ondervindings. ’n Man wat alles as swart en wit sien en mense skuldig bevind tot anders bewys.

Hoe kan twee sulke mense dan ooit bymekaar uitkom? Wel, buig of bars, ek sou bewys dat vertroue uit so kombinasie kan voortspruit en dat liefde op die einde van die dag sterk genoeg is om mense, ten spyte van die grootste onsekerhede en struikelblokke, wel bymekaar kan uitkom. En dat ons diepste vrese soms klein raak in die aangesig van daardie liefde.

Geniet dit! 🙂

 

Proeseltjie: Ek vertrou jou – Ciska Olivier

Yvonne spring op, haar hart in haar keel en haar hand oor haar mond. Die besef dat dit net die skerp lig van buite is wat haar ’n oomblik verblind het is byna onmiddellik. Dit is nie Gert nie en tog is die man wat instap definitief ’n ouer weergawe van hom. Haar blydskap neem die wyk, net so vinnig soos dit in haar opgevlieg het.

Die man se doelgerigte stap weifel en twee donker wenkbroue trek saam.

Hy het heel moontlik haar reaksie gesien, dink sy ongemaklik en sluk. Sy bruin hare is in ’n kort, netjiese styl gesny en anders as Gert se verskoning van ’n baard wat maar yl aan sy wange sit, is hierdie man se kakebeen en bolip met ’n ligte kombers oortrek. Die olyfgroen katoenhemp span netjies om sy breë skouers en is opgerol tot net bo sy elmboë. Hy het ’n leerbandjie aan die linkerpols en in sy hand ’n donkerleer aktetas. Die ligblou denim sit gemaklik aan sy nou heupe en sy leerskoene lyk sag en gemaklik. Hy het definitief ’n ander styl as Gert, kan sy nie help om op te let terwyl sy weer opkyk nie.

Dit is twee baie reguit grys kykers wat hare vasvang en selfs bietjie laat ineenkrimp, so intimiderend is hulle. Daar is geen twyfel nie. Hy is Gert se broer. Die omgewingswet prokureur. Continue reading Proeseltjie: Ek vertrou jou – Ciska Olivier

Lodge werk

Daar is twee dinge wat mense nie weet nie of wat mens vergeet van die lewe van bestuurders op ’n lodge.

  • Dat hulle drie tot ses weke aaneen, soos in daagliks – Sondag, vakansiedag, maak nie saak nie – werk voor hulle af is vir ses of twaalf dae. Dit hang van besigheid tot besigheid af watter siklus jy volg.
  • Dat hulle nie net ’n agt ure dag werk nie. Personeel kom en gaan op hulle skofte, maar die bestuur bly staan.

Ek is seker daar is verskeie plekke waar hierdie reëls nie van toepassing is nie, maar dit is die lewe waaraan ek gewoond was na my studies en hoe ek vir die eerste sewe jaar van my loopbaan gewerk het. Geen persoonlike lewe nie. Werk vandat jy jou oë soggens oopmaak, tot jy jou oë vanaand toemaak. En om die waarheid te sê het dit my daardie tyd nie vreeslik gepla nie. Soms was die dae oneindig lank en ander kere was die dae stil, maar by die werk was jy nietemin.

Dinge verander egter. Continue reading Lodge werk

Hoop

Daar is songs in jou lewe wat ’n oomblik perfek vasvang. Jou gevoelens, jou vrese, jou blydskap, jou hoop. Hoop. Dit is die een wat my vanoggend vasgryp. En geen beter woorde kan my gevoelens vandag vasvang as Jo Black se Bring die hoop weer terug nie.

Iets aan sy liedjies, die gevoel daaragter, die woorde, die musiek, dit spreek my op hierdie tydstip in my lewe geweldig aan.

Die feit dat hy boonop Continue reading Hoop

Hou die kortverhaal kórt

Ek het vandag lekker gelag. Daar is ‘n uitroep op sosiale media van LAPA Uitgewers dat hulle dringend RomanzaLiefde en Kortverhale soek. Ek reply so ewe op die Instagram post “Ek stuur sommer vanaand nog een”.

Nou kyk, ek is altyd besig om aan die een of ander manskrip te werk. Soos dit is, het ek pas ‘n SuperRomanza klaargemaak en daar lê en wag ‘n RomanzaLiefde waaraan ek reeds begin werk het voor ons skielike lewensveranderinge. Glo my, dit was drie lang maande waarin my vingers al begin brand het en die karakters in my kop al op my begin skree het oor hulle nie losgelaat word nie. My man het al begin sê dit is tyd dat ons tyd maak sodat ek ‘n slag kan skryf. Dan moet jy nou weet.

Nou ja, ek maak nie ydele beloftes nie. My kop is aan die draai en ek loer deur al die storie idees wat al deur die jare gegroei het. Daar is reeds 57 van hulle … en nog kom loer ‘n nuwe idee ten minste een keer per maand oor die muur. Dus, LAPA, is ek in die wolke oor julle nuwe druk opsies vir korter verhale.

Goed. Kortverhaal. Ek weet presies wie ek ingedagte het. Want net so onverwags soos hulle verhaal sou wees, net so goed sal dit binne ‘n kortverhaal pas.

Maar moenie glo nie. Ek, die skrywer wat 5’000 woorde per dag kan tik kry dit wraggies waar reg om by 1’800 woorde vas te haak van die 2000 – 2500 woorde wat nodig is. Hoekom? Want die lyntjie wat ek pas getik het voel vir my of dit die finale lyn moet wees. Ook seker maar oor ek geweet het ek moet nou nie oorboord gaan nie, want dan eindig hierdie storie in ‘n volwaardige Romanza. Jip. Dis moontlik. Dit is immers hoe ek begin skryf het.

Elkgeval. My probleem is dit: Ek wil nie te veel weggee nie, want dit vorm deel van my nuutste reeks, maar ek kan ook nie te min weggee nie. Sien?

Rol die vingers. Dink. Lees. Herlees. Oplaas! Natuurlik. Hoe dan anders? En binne minute het ek die gewenste aantal woorde. Lees en herlees en ek sleep my man nader. Tyd dat hy dit toetslees.

Nou kyk, ek vrek oor my man en het hom tot in die afgrond in lief, maar hy is nie ‘n ou wat romanse lees nie. Hy is romanties, maar dis waar dit eindig. Tog het hy beloof dat hy elke een wat gepubliseer word sal lees. Super awesome, is dit nie!? Dat hy my eerste boek nie kon neersit nie, is nog steeds die grootste lof wat hy my kon gee! So trots. Jy is steeds my held, my skat. Dalk nou nog meer as tevore.

En nou babbel ek. Ek is vanaand in ‘n besonders goeie bui.  😉  Ek is altyd wanneer daar soveel liefde in en om my rondwarrel.

Hy lees die storie klaar en knik.

“Oukei. Wat dink jy?” por ek aan.

Hy trek sy skouer op. “Dis cool.”

“Dit werk?”

“Natuurlik. Dis my gunsteling soort. Kort en saaklik. Girl meets boy, hulle raak verlief, die einde.”

Ek lag. Ek kan nie anders nie.

Blomme vir Melissa

Terwyl ek Vir ’n oomblik, vir altyd geskryf het, was Nico en Melissa se storie heeltyd in die agtergrond. Ek het begin wonder hoe sal hulle storie afspeel en kan ’n hartebreker, losloper, anti-trou man werklik sy siening verander en ewige trou aan een vrou beloof? Sal ’n meisie soos Melissa ook bereid wees om ’n man wat haar so gruwelik in die steek gelaat het, dit oor haar hart kry om hom te vergewe en haarself kan toelaat om weer so ’n waagstuk aan te gaan?

’n Storie is gebore en alhoewel ek gedeeltes van Nico se stryd uit Vir ’n oomblik, vir altyd moes weglaat (vanwee die feit dat die boek te lank was 🙂 ), was dit so eg, dat dit onmiddellik vir my in Blomme vir Melissa weerklank gevind het. Ek glo aan tweede kanse. Selfs derde kanse. Ek glo mense kan verbeter en ek glo elke mens het rede om te wees soos hulle is. Ek glo ook dat mense aan hulleself kan werk en in ’n beter weergawe van hulself kan ontaard. Niemand is immers net sleg nie. Nico is dalk in hart en siel ’n player, maar sy kern is uit die ‘stuff of heroes’ gemaak.

Melissa het dit in hom raakgesien en net soos sy dit uitlok, so lok hy ook haar verskuilde karakter uit en ontmoet jy in werklikheid ’n baie sterker vrou as wat almal haar voor aangesien het. Skaam en teruggetrokke mense kan dikwels baie sterker wees as wat mense dink. Melissa het dit nie maklik gehad nie en as eenkant mens is sy dikwels uitgelaat. Eenkant is egter ver verwyder van eensaam. Sy’t geweet wie sy is en soos hulle sê, ’n vrou is soos ’n teesakkie; Jy weet nooit hoe sterk sy is, tot sy in warm water gesit word nie. Inherent goed. Bereid om mense ’n tweede kans te gee. Moet haar egter nie onderskat nie. Sy het ’n wil van staal onder haar bedeesde uiterlike.

Nico en Melissa het vriende in ons huis geword. Hulle is mense met wie ons kan vereenselwig. Mense wat die grense kon oorskry en vergifnis en aanvaarding in hul harte vir hulself en mekaar kon vind. Hartsmense.

Proeseltjie: Blomme vir Melissa – Ciska Olivier

Sy haal so diep asem as wat haar beknopte longe haar toelaat, net om haar senuweeagtigheid ’n bietjie te demp. Dit help nie veel nie en sy trek die voordeur maar gelate oop toe Nico klop.

“Môre,” groet hy lighartig, sy groen oë vonkelend soos sonlig deur glas.

“Môre,” kry sy verbasend gelykmatig uit.

“Dit is vir jou.” Hy hou ’n bossie angeliere na haar toe uit.

Sy sluk en vat dit stadig. “Dankie, maar jy hoef nie blomme aan te dra nie.”

“Ek wil.” Sy glimlag weifel. “Hopelik help dit dat jy my vroeër eerder as later vergewe.”

Sy sien hoe sy oë haar siel soek en kyk vinnig weg. Sy tree terug en nooi hom in. “Iets om te drink?” vra sy toe hulle in die sitkamer kom.

“Is jy bereid om lank genoeg in my geselskap te bly?”

Sy besef opeens dat sy haarself nou in ’n hoek het en knik gelate.

“Dan sal koffie lekker wees, dankie.”

Sy knik en vlug kombuis toe. Dit is eers toe sy die ketel aanskakel, dat sy die angeliere in haar hand onthou en sy soek ’n vaas in een van die kaste. Dit is ’n verskeidenheid van kleure, maar die witte met pienk rande is vir haar die mooiste en sy ruik daaraan.

“Ek is bly om te sien jy kan nog glimlag.”

Sy spring verskrik agtertoe en bots teen die toonbank. Continue reading Proeseltjie: Blomme vir Melissa – Ciska Olivier

Wanneer die lus om te skryf aan jou begin kou

Dit kriewel in my. Die woorde. Die idees. Die liefde.

Dit is middel Februarie, maar ek het nog nie weer pen op papier – of in my geval vinger op sleutelbord – gelê vir die nuwe verhale wat wag om geskryf te word nie. Dit kriewel in my, maar tyd is my vyand. Wanneer jy ‘n nuwe gebied, ‘n nuwe werk en ‘n nuwe, hetsy ou bekende, leefwyse aanpak, vra dit al jou tyd, aandag en energie.

Dit is heerlik om weer in die natuur te wees en die omgewing waarin ons ons bevind, is asemrowend. Dit maak dat idees begin lewe kry en dit soek uitkomplek … Nou moet ek net eers weer ‘in step with it’ kom. Dan gaan ek weereens onkeerbaar wees.   🙂

 

 

Wanneer jou skip nie inkom nie, swem uit na hom toe

2019 … dit het nie begin soos ons gedink het dit sal nie. Bygesê, wanneer begin iets ooit soos jy dink dit sal. Hierdie jaar daarenteen het werklik binne rekordtyd ’n verandering ondergaan. Soveel so dat ons – ek en my man – ’n 360 moes doen. Ons moes ander werk soek, want: Dit reën nie. Die droogte duur voort. Vleis pryse val. Bek-en-klouseer breek in SA uit en daar is nie mielies vir die aanvraag nie …

Boerdery is geen grap nie. Nie wanneer jy van graanboere afhanklik raak wanneer dit nie reën nie en jou veld skraal raak nie … en die graanboere is ook van die reën afhanklik.  Dis ’n bose kringloop. ’n Kringloop geanker in aardsverwarming. ’n Kringloop aangehelp deur ons, die mens. Die uwe wat veronderstel was om na die aarde te kyk. Ons elkeen doen ons deel en het iewers ’n bydrae tot die stand van sake … So hoe herstel ons dit?

My nuwe beleid vir 2019 – Help die aarde, sodat die aarde jou kan help. Dis so maklik.

– Gebruik jou eie herbruikbare inkopiesakke

– Hergebruik of DIY met plastiek/glas houers of bottels

– Koop los groente en vrugte wat jy in jou eie herbruikbare sakkies sit (wenk uit ’n tydskrif: koop die sakkies waarin jy gewoonlik onderklere sal was en gebruik dit eerder as plastiek)

– Lees tydskrifte aanlyn, eerder as om nog ’n hoop aan die einde van die jaar te hê waarin jy amper nooit weer gaan kyk nie

En ek gaan dit uitleef op ’n gasteplaas. Jip, ons gaan ’n lodge management couple word. Ek gaan terug na my professie en die beste van alles – ons gaan uitstedig wees. So reg in my man se kraal.

’n Uitdaging gaan dit wees. Maar ons is gereed hiervoor.

2018 … was dit maar net een jaar?

Dit voel asof hier baie meer dae in hierdie volgepakte jaar was. 2018 was voorwaar tjok en blok vol oppe en affe. Hoogtepunte en laagtepunte. Goeie dinge, amazing dinge, ongelooflike dinge … maar ook minder positiewe oomblikke …

2018 was vir my ’n jaar van verandering. My pad het baie skielik, baie vinnig en baie groot verander. Continue reading

Kalahari sonsak

Daar is min dinge vir my so mooi soos ’n Kalahari sonsondergang … en ek het al BAIE sonsondergange in my lewe gesien. As veldgids was dit ’n daaglikse gebeurtenis. Ry tot jy sien daar is so halfuur oor, dan soek jy ’n mooi ‘spot’, stel die tafeltjie op en maak seker elke gas het ’n drankie terwyl julle toekyk hoe die son nog ’n dag groet.

Niks kan egter die gevoel by my wek wat die Kalahari in my wek nie.

Sag speel die wind deur die wuiwende gras

Die reuk van skoon aarde en vars lug prikkel jou neus

Die koer van ’n duif of die mê van ’n lam in die agtergrond

Jy hoor die wind, jy voel sy arms sag om jou vou

En stadig, grasieus, sak die son nader aan die horison

Rooi kleur die lug, rosig oranje die rand van ’n wolk of skitter silwer op ’n stoflose dag

Die wind raak stil, die duif hou op koer

Vasgevang in tyd, hang die son ’n oomblik bewegingloos …

voor dit skielik wegsink en knip jy jou oë is dit skielik net nie meer daar

Vrede kom vind rusplek in jou siel

Waar anders kan ’n dag so perfek afsluit

 

Jan Tuisbly se karretjie

“Kom ons gaan gou vir ’n naweek Gobabeb toe.” Twee sekondes later. “Hmm. Miskien ry ons eerder met Jan Tuisbly se karretjie soos brandstofpryse nou styg.”

“Dalk moet ons ’n vliegtuigie aanskaf? Die kostes gaan wraggies binnekort dieselfde wees oor lang afstand.”

“Dink net hoe vinnig gaan ons dan op die plaas kom! Dis sommer tjop-tjop, dan is ons daar. As ons twee ure korter kan vlieg as die vyf en ’n half ure se ry, dan is dit mos ’n ekstra bonus.”

vw-car-up-on-blocks-AR6J1R
Met trots geborg deur Google images

“Absoluut!”

So sit en dagdroom ek en my kleinsus terwyl ons oorweeg wat om met ons af-naweke te doen. Ons wil bietjie uit die stad kom, maar liewe aarde, die plekke waarheen ons die graagste wil gaan, sal ons tans ’n arm en ’n been kos. Om dan nie eens te praat van die Desember vakansie wat voorlê nie.

Nee wat, Jan Tuisbly se karretjie gaan dit wees ná volgende naweek se trippie af plaas toe. Dalk bring aanstaande jaar nuwe hoop en geld wat aan bome groei.   😀

“LOL! We wish.”

Lugleegte

Wat doen jy wanneer daar net blank space in jou kop is?

Ek bevind my op ’n vreemde plek. Ek is nie presies seker wat aangaan nie. Mis ek net my man? Het die realiteit van ons lewensverandering begin insink? Skop my gemaklikheid-sone reguleerder in? Kort ek dalk net ’n ordentlike vakansie? Is die lang wag om te hoor of nog ’n manuskrip goedgekeur is die ding wat my skrywe stuit? Continue reading Lugleegte

Wanneer die eerste reën val

Tikke-tikke-tak tikke-rikke-tak

val die reën op die dak

Daar is ’n lied in my hart

as ek dink aan die boere se smart

Die jaar was droog

hulle staan met ’n traan in die oog

Seëninge soos silwer val uit die lug

om weer regop te trek die rug

Vol loop die gemoed

vir eers gaan dit nou weer goed

 

 

Daar is niks wat my hart so laat swel soos die klank van reën wat neersyg oor ’n dorstige aarde.

Die jaar was lank, die reën was min en in heelwat gemoedere is ’n smeekgebed.

Die eerste goeie reën so vroeg in die najaar laat ons hoop, mag ons Skepper hierdie seisoen ons gebede verhoor en sy seën oor ons kom giet.

 

Proeseltjie: Vir ‘n oomblik vir altyd – Ciska Olivier

Hy kom sit weer op die rand van die bed en sy duim vee liggies oor haar voet. “Ek moet om verskoning vra dat ek jou omgeloop het. Tog is ek nie jammer ek het in jou vasgeloop nie.” Hy glimlag skeef en kyk deur sy wimpers na haar.

As sy gedink het hy kan nie aantrekliker wees nie, het sy haar gruwelik misgis. Dit is asof die aarde stadig tot stilstand kom, maar haar hart nuwe hoogtes bereik.

“Dis nie aldag dat ’n man hom in so ’n oulike rooikop vasloop nie,” fluister hy hard en leun sameswerend nader.

Haar mond val verbaas oop en sy knip haar oë. Het sy reg gehoor?

Hy skuif nog nader en sy voel hoe haar keel toetrek toe sy heup teen hare druk. Sy oë het verdonker en het nou ’n swaar uitdrukking. Dit lok haar soos ’n mot na ’n vlam. Continue reading Proeseltjie: Vir ‘n oomblik vir altyd – Ciska Olivier

Vir ‘n oomblik vir altyd

VIR ’N OOMBLIK VIR ALTYD is die eerste boek in die Hartebrekers reeks, maar aangesien ek dit reggekry het om die manuskrip te lank te maak, met ’n volle 10’000 woorde, moes ek dit verkort … Geen maklike taak nie, want as skrywer voel jy dat elke toneel in die storie hoort. Tog, na enkele weke se geswoeg en sweet oor wat om te verwyder, was die manuskrip weereens afgehandel en kon die proses om dit te druk voortgaan. Dit is dan ook hoe dit gekom het dat KRUMMELPAP IN PARYS eerste uitgegee is. Die beste gedeelte. VIR ’N OOMBLIK VIR ALTYD het kort op sy hakke gevolg.

Nou kyk, ek is ’n lang vrou. Soos in regtig lank. 1,88 m hoog. Om dus ’n romanse te skryf vir ’n klein meisie, ’n regtige klein meisie (vir my) op 1,50 m was ’n nuwe ondervinding. Ek moes immers ‘ondersoek’ hoe so klein persoon die wêreld beleef. Interessant genoeg is dit baie dieselfde soos ek, behalwe dat alles die teenoorgestelde is. Continue reading Vir ‘n oomblik vir altyd

Proeseltjie: Krummelpap in Parys – Ciska Olivier

Hy vat haar hand en kyk na die verskeie krulle, draaie en patrone van die armband. “Dit is mooi.”

“Dankie.” Sy trek haar hand terug, maar kan die trots wat in haar opstu nie onderdruk nie. “Die oorbelle is hul pasmaats, maar nie die halssnoer nie. Noem my maar obsessief, maar die meeste van my eie juwele het ek self gemaak. Dit is net geskenke soos hierdie wat nie my eie werk is nie.”

Sy oë vonkel toe hy glimlag. Continue reading Proeseltjie: Krummelpap in Parys – Ciska Olivier

Wanneer jou muse afwesig is

Ek het gewoond geraak. Baie gewoond. Is ek dalk bederf? Absoluut. Dit is ongelooflik hoe afhanklik jy eintlik van iemand kan raak. O, ek is nog baie onafhanklik, maar ek is ook geweldig afhanklik van my man. Ek is afhanklik van sy liefde. Sy bystand. Sy aanmoediging. Selfs net sy nabyheid … veral sy nabyheid.

Twee maande gelede het ’n groot verandering in ons lewens gekom. Continue reading Wanneer jou muse afwesig is

Krummelpap in Parys

Na ek VIR ’N OOMBLIK, VIR ALTYD klaar geskryf het (wat eintlik die eerste boek in die Hartebreker reeks is – Verskyn Oktober 2018), het ek gedink dat dit dalk tyd is vir Christelle om haar rieme bietjie styf te loop. Ek was reeds mal oor haar lewenslustige geaardheid en selfversekerde houding, so om haar aan iemand voor te stel op wie sy kan verlief raak – iemand wat heeltemal ongepas is – maar wat nie sommer voor haar skoonheid en flirty geaardheid gaan swig nie, was ’n besonderse ervaring.

Christelle hou daarvan om in mense se lewens in te meng en dink dikwels sy weet van beter. Sy is ’n selfversekerde vrou wat weet wat sy uit die lewe verlang en wat sy wil bereik, maar sy is tog ook opreg vrou diep in haar hart met dieselfde hoop en drome as elke een van ons. In die regte man se arms, sal sy floreer en hy sal die gelukkigste man op aarde wees. Continue reading Krummelpap in Parys

Tyd

Tyd het hierdie vreemde manier. Dit het die gawe om op jou af te sluip en dan voor jy jou kom kry, het dit soos ’n kind wat wil stout wees verby jou geglip. Meesal ongesiens en voor jy jou oë uitvee is die tyd verby. Tyd vir dink. Tyd vir skryf. Tyd vir beplan. Tyd vir werk. Tyd vir pret.

“Waar gaan die tyd dan heen?!” wil jy geskok weet.

Dis die misterie van tyd. Jy dink nog jy het tyd en dan het jy dit nie meer nie. Die dat daar soveel navorsing en stories gemaak word rondom tyd. Die teorie van tyd. Tydreise. Tydgleuwe en wat nog als. Continue reading Tyd

Veranderende wêreld

20180807_085706Dit voel of ek by ’n troue is met die Jakaranda bome se blaartjies wat soos confetti om my warrel in die Augustus wind. Hierdie jaar voel dit egter baie anders hier aan die begin van die laaste maand van winter. Die Augustus winde is hierdie jaar presies op tyd, maar dis ook asof lente reeds in die lug is. ’n Vreemde, maar ook steurende, gedagte. Augustus moet nog bibberend koud wees, maar nou begin plante alreeds blom en stoot hulle al nuwe lote uit. Dit terwyl ander nog hul blare verloor. Continue reading Veranderende wêreld

Talente

Waar kry ons ons talente vandaan?

Dusk till Dawn Art Exhibition (2)
Firefly glow under normal light by Annie Olivier

Hierdie is nie ’n gesprek wat ek nog net een of twee keer by betrokke was nie, maar met my sussie se fluorescence landskap-reeks uitstalling genaamd ‘Dusk till Dawn’ waarby ek self weer ademloos gelaat is, het die vraag weer sy draai kom maak. Nou kyk, ek weet dat my ma mooi kan teken en ek weet my Ouma het bietjie met woorde gespeel, so dit het as vanselfsprekend gekom dat ons die talent mos geërf het. Continue reading Talente

Waagmoed … of malligheid?

Spring van ‘n krans af, uit ‘n vliegtuig, van ‘n brug af …

glass-bridge-zhangjiajie-national-forest-park-tianmen-mountain-hunan-china-fb__700-png
Coiling Dragon Cliff skywalk deur boredpanda

“Nee dankie, ek het my lewe lief,” was altyd my antwoord. Wie spring dan ook uit ‘n vliegtuig wat niks makeer nie? Wel, ek het reeds van ‘n krans afgespring en ek kan nog nie glo ek het ingestem om uit ‘n vliegtuig – wat hopelik niks makeer nie – te gaan spring nie. Ek hou egter voet by stuk, ek sal nie bungee nie. Val kop eerste aarde toe? Aikôna!

Zhangjiajie-Grand-Canyon-Glass-Bridge-lead-1020x610
Zhangjiajie Glass Bridge – Google images

Niks kom egter by die gekkigheid van op glas oor niks, let wel, niks, nada, boggerol! loop nie. Continue reading Waagmoed … of malligheid?

In ‘n glaskas

Meeste van ons ken iemand of het dalk self ’n glaskas waarin ons daardie spesiale stel breekgoed bêre of waarin ons ‘herinneringe’ gestoor word. Hier en daar sal jy nog ’n fondant oorgetrekte vrugte troukoek met sy fyn blommewerk sien. Soms net die uitnodigings na troues. Die dankie sê geskenkies. Dan is daar die glas beeldjies of gesnyde blomvase. Selfs versamelstukke. Continue reading In ‘n glaskas

‘Crossroads’

Elke nou en dan kom elkeen van ons by ’n kruispad te staan en moet ons besluit watter kant toe. Dikwels kan ons net reguit aanhou, maar daar is die T-aansluitings wat ongetwyfeld gaan opduik. Om ’n besluit te neem wat jou of iemand anders se lewe gaan verander of soms selfs teen jou persoonlikheid inspreek, is nie altyd maklik nie … en tog is dit noodsaaklik. Soms neem jy daardie meer waaghalsige afdraai en is die ervaring bevrydend. Ander kere wens jy dat jy die veiliger roete, die meer bekende roete gevolg het.

So leer ons en so groei ons. Wie is dan nou ook op diIMGP1608e aarde om ‘veilig’ te lewe. ’n Interessante woord in vandag se lewe en tog ook ’n noodsaaklike een. Wie nie waag nie, sal nie wen nie. So is dit met elke keuse en soms lei albei paaie na dieselfde uiteinde. Dit is wat ons daaruit leer wat ons volgende roete gaan bepaal.

O, Troukoek!

DSC_0873

“Mensig, maar troukoek is duur,” was my woorde so vier jaar gelede. Die eindproduk was egter elke rand werd en ons het dit met ’n breë glimlag betaal.

‘n Vriendin het hierdie jaar Januarie dieselfde gesê en met hul begroting bietjie knap, het ek aangebied om die koek te bak en dit boonop as trougeskenk te doen. Ek is immers nie te sleg met bak nie en geniet ‘n uitdaging. Hoeveel moeite kan dit dan nou wees? Continue reading O, Troukoek!

Stukkies hemel

DSC_0019Ek is laf oor blomme. Gesnyde blomme uit ‘n blomwinkel is oukei, maar my liefde lê eintlik by blomplante. Of dit in die tuin is of in die veld. Veral in die veld. Bring vir my arms vol wildeblomme en jy maak my gelukkiger as die versigtig gekweekte blomme van ’n winkel. ‘n Blom aan ‘n plant is nou maar eenmaal my ondergang. Daarom dat ons tuin by die werk vir my ‘n lushof is. Veral nou met ongekende oorvloed wat net buite my kantoordeur ontstaan het met die laat reëns. My hart warm word wanneer die plante wat my man vir ons groei begin blom – veral wanneer hy spesiaal vir my blommetjies plant. (Salige sug …) Continue reading Stukkies hemel

Sout van die aarde

DSC_0030

Wanneer jy op ‘n skaapplaas grootword is roofdiere die vyand … veral rooijakkalse. By die see is dit egter ‘n heel ander saak wanneer die strandlopers ewe rustig langs jou bakkie verby kom draf terwyl jy vir ’n vissie wag om jou aas op te tel. Teen hierdie dorre kusgebied langs moet ’n roofdier baklei om oorlewing. Hier is sy kos enkele muise, jong robbe wat uitspoel en so nou en dan die visserman wat vir hom ’n paar sardyne gooi. Dit was vir ons ongelooflik besonders dat hierdie aartsvyand van ’n boer so mak soos ’n rondloper hond kan raak wanneer daar ’n kans op ’n gratis kossie is … Maar oor een ding is ons eens. Hy moet net daar by dDSC_0037ie see agterbly. Continue reading Sout van die aarde

‘n Vrou moet handig kan wees

Ek het my vermoë om verskeie onderhoudtake te kan verrig altyd as vanselfsprekend aanvaar. Ek weet waar om die fout te gaan soek wanneer die krag skielik afgaan. Ek weet hoe om ’n tang, skroewedraaier en boor te gebruik.  Ek hoor wanneer iets nie reg is aan my bakkie nie en ek weet hoe om ’n pap wiel om te ruil. Baie van hierdie dinge het ek as plaaskind leer doen en heelwat meer daarvan terwyl ek as veldgids en gasteplaas bestuurder gewerk het. Daar is min meisies wat weet hoe om ’n skaap te vang en om te dop. Hoe om bo-op ’n perd te bly wanneer die stiebeuel breek terwyl jy tent pegging doen of met ’n .375 H&H kan skiet. Ek moes al ’n pap band omruil terwyl leeus in my omgewing beweeg en al tien gaste op die bakkie moes bly. ’n Meer gevaarlike situasie kan daar nie sommer wees nie – en nie as gevolg van die leeus nie maar a.g.v ’n bakkie vol toeriste VS ’n highlift jack. Continue reading ‘n Vrou moet handig kan wees