‘n Nuwe rigting is bepaal

’n Storie brand in my, maar dis nie die een waarmee ek besig is nie.

Vir weke sukkel ek al om op dreef te kom met die nuwe reeks. Dit gaan ’n lang reeks wees. Ses boeke. Twee families. Vyf susters, drie broers, ’n verlore familie-lid, en drie buitestaanders. Maar die storie wil net nie vloei nie. Ek weet presies wat moet gebeur. Die beplanning is reg en agtermekaar, maar die skryf daarvan wil net nie op dreef bly nie.

Saterdag kruip ’n storie-idee wat ek lankal reeds noteer h’et in my kop en die een na die ander toneel spring by my op. En ek besef dis tyd om daardie storie eerste te skryf. Ek soek iets wat op ’n ligter trant gebeur. Daar is soveel onsekerheid in die wêreld op die oomblik en ek besef. Dis hoekom ek met my Soetwater susters sukkel. Hulle het ’n vete wat aan haat grens en ek is nie op die regte plek om daaroor te skryf nie.

Ek soek iets op ’n ligter trant. Twee ander stories wat ook lankal reeds wag om vertel te word skakel pragtig in by hierdie nuwe dog ou idee. Iets wat my en uiteindelik die lesers uit ons huidige omstandighede gaan neem en gaan laat lag. Iets wat hulle ontvlugting gaan bied, selfs al speel dit in ’n inperkingstyd af. Want wat is dan beter as om na die Kalahari te ontvlug en te ontdek dat dit waarvan jy weghardloop eintlik dit is wat jy in jou lewe nodig het.

Drie stadsmeisies. Drie pare stilettos. Drie plase in die Kalahari. Drie uiteenlopende mans.

Een doelwit. Liefde.